Booking.com

Vraagjes reizen in Mongolië

Gecko

Well-Known Member
...en nu gaan we paardrijden ...spijtig, maar het zal in het Engels gaan, omdat alle info's komen van het boek " 1 000 ultimate travel experiences - Make The Most of Your Time on Earth", auteur en uitgever "Rough Guides", fully updated second edition 2010 :

"Horsing about with the Mongols"

For Mongols, life has always been portable - homes, families and livelihoods are all carried on horseback. There's no better conveyance for this rolling grassy terrain then their well-trained steeds,and certainly no other way to immerse yourself in this last great nomadic culture. To enlist in this itinerant life, you'll saddle up for the grassy steppe of the Darhat Valley, where horsemen and herders find prime summer pastures.

From an encampment on the shores of Lake Khovsgol, a day's horse trek across the Jigleg Pass through forests of Siberian larch trees laced with magenta fireweed before descending into the Darhat Valley - but this is just the beginning. Throughout your days on horseback, you will come upon isolated encampments dotting the grassy expanse, each with several gers, the traditional lattice-framed, felt-covered home of nomadic herders. Mongols are quick to invite you inside where you'll witness their shamanistic rituals as they call for rain or predict the future from the shoulder bone of a sheep. As you sit on the felt-lined ger floor, they'll reach for a leather bag and pour you a bowl of airag, a fermented horse-milk beverage - think fizzy sour milk with a kick. It's an acquired taste, but it quenches thirst and a swig will help wash down that morsel of roasted marmot you've been gnawing. Evenings will be spent in comfortable ger camps and in tents with all the accoutrements of catered camping.

As you approach the southern skirt of the valley, you can expect to encounter the Tsaatan, a tribe that both rides and herds reindeer. The Darhat Valley is their favoured home for summer grazing before they retreat to the more protective forest highlands in the winter.

With fresh horses, you'll leave the Darhat through mountainous birch woods, bringing you back to Lake Khovsgol - the conclusion of your passage into a vanishing, but still vigorous way of life. "

============================================================

* kumis - or fermented mare's milk, is an important beverage to Mongols and the people of the Central Asian steppes; kumis production requires great skill - it's tricky to milk a horse - and the beverage is traditionally fermented in a horsehide pouch ;

Mongolia has the lowest population density of any country in the world - just 2 people per square kilometre !

"Great souls have wills; feeble ones have only wishes " - Chinese proverb

"In a mad world, only the mad are sane." - Akira Kurosawa

=============================================================

P.S. - Nu, dit artikel is het antwoord op een eventuele vraag " hoe kan ik zelf een paardtocht organiseren?". Dus, zorg dat je bij Khovsgolmeer aankomt, accommodatie gaat geen probleem zijn, en dan gaat je met een "local" op een door hem georganiseerde paardtocht; ik garandeer je, dat het gaat ECHT zijn ( geen toeristische kitsch), je gaat veel meer zien en leren dan een toerist die zich blauw betaald heeft, je gaat overal een verwelkomd gast zijn. De Mongolen zijn zeer fier als ze een buitenlander op bezoek hebben. Simpel, niet ? ;)


Enjoy ! http://www.youtube.com/watch?v=QBRDHYSnwxI


http://www.youtube.com/watch?v=d9lils2Q00U

Groetjes:)
Gecko
 
Laatst bewerkt:

Gecko

Well-Known Member
...en nog een andere bron : " Reisgids Voor De Hele Wereld - Het Ultieme Reisbook - 1 000 Plekken Die Je Écht gezien Moet Hebben" door Patricia Schultz, uitgeverij "Terra", Arnhem, oorspronkelijke titel : " 1 000 Places To See Before You Die" :

* Paardrijden In Mongolië - In het spoor van Djengis Chan in een ruig land

N.B. - ik weet dat we erover gehad hebben, maar iedere persoon bekijkt het anders; dus :

Al sinds de tijd dat Djengis Chan zijn volk aanmoedigde te leven van het zwaard en niet van de ploeg, zijn Mongolen nomaden die hun ruitercultuur in ere houden en het uitgestrekte, ruige landschap al eeuwenlang praktisch ongemoeid laten. Om het landschap en de ziel van deze fel onafhankelijke ( Mongolië is sinds 1924 een autonome republiek), maar traditioneel gastvrije natie te ervaren, kunt u het beste zelf een paard bestijgen en een rit maken door een land dat nagenoeg geen enkel teken van de moderne wereld vertoont. Er worden trektochten georganiseerd naar een van de best bewaarde geheimen van Mongolië : het Hovsgolmeer.
( N.B. - tot zover de best bewaarde geheim van Mongolië !! :frown: - Gecko)
Dit is met zijn lengte van 150 km en breedte van 19 m een van de diepste zoetwatermeren ter wereld.

Ten westen van Hovsgol ligt het dal van Darhat : een enorm bassin dat aan 3 kanten wordt omringd door woeste bergen. En op enkele kilometers van de Russische grens vindt u de Tsaatan, of het Rendierenvolk : een etnische minderheid die rendierenfokt, melkt, eet en berijdt.

De rol van het paard in het Mongoolse leven wordt tijdens het Naadam-festival, dat jaarlijks in juli plaatsheeft, het meest kleurrijk in beeld gebracht. Mannelijke en vrouwelijke veehoeders van alle leeftijden en uit heel Mongolië - de meesten te paard - komen naar de hoofdstad Oelan Bator voor 2 dagen gezelligheid en tomeloze competitie in de eeuwenoude sporten paardenrennen, boogschieten en worstelen. De ruitersportevenementen zijn het hoogtepunt van het festival; ze worden gehouden op de golvende grassteppe buiten de stad. Het zien en horen van 600 paarden die in een onbesuisde galop 15 km afleggen, is een adembenemende sensatie die alleen geëvenaard wordt door de erop volgende festiviteiten - met de hartelijke Mongoolse gastvrijheid, de drankjes en de hapjes.

Beste Tijd : juli - september.




* De Gobiwoestijn - Schoonheid en uitgestrektheid die je bijblijven


Van alle dorre streken ter wereld is deze afgelegen woestijn ( de letterlijke betekenis van Gobi ) het meest in mystieke nevelen gehuld. Met Siberië in het noorden en het Hoogland van Tibet in het zuiden bestrijkt de Gobiwoestijn van oost naar west ruim 1 500 km en is politiek gezien in tweeën verdeeld : de ene helft ligt in Mongolië en de andere in Noord-China, in het deel dat Binnen - Mongolië wordt genoemd.
Beide gedeelten kunnen bezocht worden, maar het Mongoolse stuk is iets romantischer en heeft een paar miljoen mensen minder.

In tegenstelling tot de steriele eentonigheid die het woord "woestijn" oproept, is de Gobiwoestijn enorm fascinerend.Het is een plek van subtiele kleuren die onder invloed van het daglicht veranderen, van strakke lichten en uitgestrekte vlaktes. Een volkomen verstild landschap dat af en toe wordt onderbroken door een ger - het Mongoolse ronde, witte tenthuis.

De vrolijke mensen, die leven van de dieren die ze hoeden, zijn van nature genereus; onverwachte bezoekers krijgen een gastvrij onthaal. ( N.B. - 'I told you so" - Gecko :) ) . Hun simpele levensstijl verloopt al duizenden jaren in een kalm en onbedorven isolement.

Gobiwoestijn : in Oelan Bator, de hoofdstad van Mongolië, kunt u jeeps en tolkenhuren; vliegen is mogelijk naar Dalan Dzadgad in de Gobiwoestijn. Zowel georganiseerde groepsreizen als aangepaste individuele tochten zijn mogelijk.
Beste Tijd : mei - september.
 
Laatst bewerkt:

Jeronimo

Member
Gecko,

Over het trekken met paarden had ik zelf ook al even wat opgezocht.
Dat moet je ook echt gedaan hebben vind ik als je daar bent geweest, de beste manier om de natuur daar te beleven.
Die trektocht met de locals zie ik al helemaal zitten. Hopelijk vragen ze wel iets minder dan €1300 zoals Floortje zegt. Maar dat zal waarschijnlijk wel een toeristische trekking zijn geweest, waar ze inderdaad (veel) te veel voor vragen, al besef ik wel dat daar alles wordt inbegrepen.
Wat die "fixers" betreft, heb jij daar al ervaring mee? En langs welke weg vind je dan zo iemand, spreek je een local ter plaatse aan bij het Khosvolmeer of regel je dat op voorhand via internet?

Weer eens bedankt voor de héél erg nuttige informatie trouwens!
Morgen ga ik voordat ik ga werken nog wat documentaires bekijken (youtube staat er vol van). Misschien dat er daar nog wat interessante dingen uitkomen.

Groetjes,
Jeronimo
 

Gecko

Well-Known Member
Hi Jeronimo

Absoluut doen ! Doe je het niet ( paardentocht), dan heb je Mongolië niet gezien !

1 300 €/p.p. betekent een paardtocht, en dat is het ! Vliegtuigtickets, accommodatie, eten, dit allemaal is extra. Het is schandalig duur ! Voor het geld dat ze vragen, kun je alleen bijna alles hebben...:frown: daarom ben ik zo fel gekant tegen de reisbureaus.

Ik wou naar Libanon gaan en ik had een "fixer"gevonden via internet ( een privé persoon), maar "bloody hell" het is daar serieus boel geworden en MBZ verbiedt reizen naar Libanon. Zelfs zo, wou ik vertrekken, maar mijn "huispartner" wou niet mee. En zo is het Vietnam en Cambodja geworden. "It's no big deal" om ene te vinden, waar dan ook ter wereld !

Ja, idd, als je de commentaren leest, soms komen interessante tips, die je niet eens in "Lonely Planet" vindt.

Tochten regel je ter plaatse, het is financieel een "christelijker" oplossing. Je ziet de mens, je praat over de prijs, kortom, het is totaal anders dan via een reisbureau.

En nu ga ik echt naar mijn boek, och arm ding ...

Tot mails,
Groetjes:)
Gecko

P.S. Morgen ga ik verder "duiken".;)
 

Gecko

Well-Known Member
Hi Jero

Ik heb het artikel van gisteren vervolledigd EN ik vond nog een boek met een ervaring van niemand minder dan Jim Rogers; het boek heet "De Wereld volgens Jim Rogers - ontdekkingsreizen van een superkapitalist", uitgegeven door "Het Spectrum", Utrecht.

Wie is Jim Rogers ? Een van de superrijken ter wereld; tegen zijn 37e verjaardag, is hij gestopt met werken, omdat zijn vermogen was zo groot, dat hij hoefde nooit meer te moeten werken.

Zijn boek : na 116 landen bezocht te hebben en 245.000 km gereden te hebben, schreef hij dit reisboek, dat zijn exotische avonturen beschrijft en een analyse geeft van de economische en politieke toestand in de wereld.

Zijn andere boek heet "Investment Biker", mooi opgeborgen in mijn bibliotheek.

Groetjes:)
Gecko
 

Gecko

Well-Known Member
Nu, ga ik uit "1 000 natuurwonderen die je gezien moet hebben", i.s.w. met UNESCO alles uithalen wat ze over Mongolië geschreven hebben. Maar het is misschien wijzer om je, eerst de inhoud te versturen, zodanig dat je niet hoef te wachten...je gaat weten wat er gaat komen. Dus :

* Zingend Zand, Gobi
* Flaming Cliffs, Gobi
* Altajgebergte

*****************************************
1. Zingend Zand, Gobi

- Lengte Zingend Zand = 193 km ;
- Maximumhoogte duinen = 800 m ;

De naam van deze streek in Mongolië luidt Hongory Els, wat "zingend zand" betekent. Het duidt op het geluid dat de zandkorrels maken als ze over elkaar schuren wanneer de wind ze over de duinen meevoert. Anders dan de meeste zandkorrels, die grof en onregelmatig zijn, zijn de korrels van het "Zingende Zand" rond en glad. Bij droog weer worden de zanddeeltjes tegen elkaar gewreven, wat een vreemd, muzikaal geluid maakt.

De duinen strekken zich over zo'n 185 km uit over de zuidelijke Gobi, tussen de bergen Sevrei en Zuulun ( behorende tot het Altaigebergte). Dit is een van de minstens 30 zingendzand locaties op aarde. Ze zijn gevoelig voor milieuvervuiling; het zand wordt dan met een flinterdun laagje bedekt waardoor het sonische effect verdwijnt.

Deze regio is ook befaamd om zijn oases en rijke fauna, waaronder wilde schapen, steenbokken en gazelles, maar ook hun vijanden, de luipaarden en dholes ( wilde honden). Ook leven hier allerlei soorten vogels. De meest bezochte oase ligt 240 km verwijderd van het fossielenpark bij de beroemde "Flaming Cliffs".

Bv. , zo : http://www.youtube.com/watch?v=4yFaMsUawi4

of

http://www.youtube.com/watch?v=abKtXa-UCP8




2. Flaming Cliffs, Gobi

- Type gesteente = fossielen bevattend zandsteen ;
- Ouderdom fossielen = 70 tot 100 miljoen jaar ;
- Habitat = semi-woestijn ;

Zijn Engelse naam dankt deze in het zuiden van de Gobiwoestijn gelegen streek aan de Amerikaanse paleontoloog Roy Chapman Andrews, die onder de indruk raakte van de feloranje kleur van het gesteente toen hij hier begin jaren 20 van de vorige eeuw fossielen verzamelde. De Mongoolse naam voor de regio is " Bayanzag" ( "rijk aan saxaulbomen" ).

De dorre, door een verschroeiende zon beschenen woestijn en het grasland worden gedomineerd door de vuurrode zandsteen van de Djadokhta-formatie. De streek is een paradijs voor dinosaurusjagers. Vaak zijn stukken van botten en eierschalen van dinosaurussen tussen het rode gesteente zichtbaar. In de jaren 20 van de vorig eeuw legde Chapman complete dinosaurusskeletten bloot, evenals de eerste versteende dinosauruseieren. Resten van prehistorische zoogdieren werden hier ook gevonden. Fossielen mogen zonder de juiste vergunningen niet worden genomen.

Tot de fauna behoren kamelen ( tamme en wilde), gazelles, wilde ezels, sakervalken, woestijnzangers en vinken. Om zowel logistieke als bureaucratische redenen is het uiterst moeilijk deze regio te bereiken, dat kan alleen in gezelschap van een gids.

Een blik : http://tripwow.tripadvisor.com/tripwow/ta-00ca-4d80-888f

en veel dia's en info's...:)



3. Altajgebergte

- Hoogste top ( Gora Belukha - "twee toppen") = 4 506 m ;
- Klimaat = extreem koud, droog ;
- Gemiddelde temperatuur = januari -24 graden C, juli 12 graden C ;

Het beboste en pittoreske Altajgebergte herbergt een schat aan habitats : bossen met naald- en loofbomen, sappige bergweiden, kale ijsvlakten, meren en duizenden gletsjers. Het gebergte loopt van noordwest naar zuidoost over grensstreek van China, Rusland, Kazachstan en Mongolië. De hoogste top is Gora Belukha, die langs de grens van Rusland en Kazachstan oprijst. Het is echter niet alleen de biodiversiteit die rijk is : "altaj" betekent " goud" in de talen van Kazachstan en Mongolië en verwijst naar de goudvoorraden in de bergen.

Op de bergweiden, die al eeuwenlang als de " bakermat van de nomaden" gelden, leefden de oude nomadenvolken van China : de Hunnen ( Xiognu), Turken ( Tujue) en Djenghiskhan.

De Altaj kwam in de 20e eeuw prominent in het nieuws toen archeologen in grafheuvels 2 500 jaar oude menselijke mummies ontdekten. Mummiehuiden, maar ook zijden kleding en voorwerpen zijn dankzij de vorst goed geconserveerd. Tegenwoordig is de bergbevolking arm, veel nederzettingen en kampen hebben geen elektriciteit.

De regio heeft een rijke flora en fauna, met zeldzame soorten als de sneeuwluipaard. Dankzij vele initiatieven van milieuactivisten en ecotoeristen hoopt men economische ontwikkelingsprojecten en natuurbescherming met elkaar te integreren. Trips naar de bergen kunnen vanuit Barnaul in Rusland of Almaty in Kazachstan worden geboekt.

Jeronimo, kijk eens : http://www.youtube.com/watch?v=MytiBwlqnCo



- dit is ook geen slecht idee : http://www.youtube.com/watch?v=_yIgJtOaomA


en om dit hoofdstuk af te sluiten : http://www.youtube.com/watch?v=ZeBnyZ12_OQ




Geniet, maar kijk zonder mate !


Groetjes:)
Gecko
 
Laatst bewerkt:

Gecko

Well-Known Member
Hi Jeronimo

Je kunt ook van Moskou tot Ulaan Baatar van je reis genieten, aan boord van Trans-Mongolië Express, met hulp van "National Geographic" en andere bronnen.
Ik heb gereisd met de Russische treinen en ik kan zeggen dat daar, in Centraal-Azië, zelfs een treinreis is een ervaring op zich, een totaal andere wereld.

Ik ga morgen verder omdat ik vandaag niets gepresteerd heb.

Tot mails en tot morgen

Groetjes:)
Gecko

P.S. - een blik : http://www.youtube.com/watch?v=QuetNVH3zjc

of nog meer : http://www.youtube.com/watch?v=2emhIxRONHI



Tja, bekende plaatsen...Rode Plein, de Kathedraal Vassili Blajenii....
 
Laatst bewerkt:

Jeronimo

Member
Allereerst, je hebt precies je best weer gedaan (waarvoor dank!). :)

Super hoe dat zand in de gobi woestijn zo een geluid kan voortbrengen. Het moet echt de max zijn om daar een keer te overnachten, wat ook geld voor de flaming cliffs en het altajgebergte! Ik denk dat ik langer dan 3 weken zal nodig hebben :eek: !
Wat de treinreis betreft. Daar was ik ook al over aan het denken. Persoonlijk zou ik dat eerder als één grote reis willen doen (transmongolië expres van Moskou naar Shanghai). OF het zou moeten zijn dat je dan maar een paar dagen onderweg bent en nog eens een heleboel onderweg te zien krijgt ook.

Ik ga nu van mijn slaap genieten. Dan kan ik morgen voor het werk nog even op het gemak de info nog eens nalezen.

Dikke merci!
Jeronimo
 
Laatst bewerkt:

Gecko

Well-Known Member
Hi Jeronimo

Geen dank. Ik hou van mijn "werk".

En vandaag gaan we met de Trans-Mongolië Express van Moskou tot in Ulaan Baatar. Samen met "National Geographic". En zoals ik beloofd had.

Eerst samen met Max Dereta, een Nederlandse fotograaf :

" Een jonge Mongoolse brengt mij schone lakens en een kussensloop. 'Spasiba', zeg ik in mijn beste Russisch. Ze glimlacht naar me en verlaat mijn coupé om haar ronde langs de andere passagiers te maken. Ik loop naar het open raam en sla het vertrek van onze trein gade. Ik zie de wirwar van rails, stalen masten en elektriciteitskabels van het Jaroslavski-station in Moskou.

Mongoolse handel

Mijn eersteklashut in de Trans-Mongolië Express is eenvoudig, maar redelijk gerieflijk, en bedoeld voor 2 personen. Tot nu toe heb ik geen gezelschap, en ik hoop stilletjes dat dat zo blijft tot aan Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolië en een tussenstop op mijn route. De rest van de eerste klas in onze wagon wordt voornamelijk bevolkt door Mongoolse passagiers. Zij hebben hun coupé volgepropt met enorme hoeveelheden bagage. Ik vraag me af wat ze allemaal meezeulen in hun koffers, tassen en dozen. Zouden zij de roemruchte Mongoolse smokkelaars zijn waar ik voor mijn vertrek even hoorde ?

Ik krijg sneller antwoord dan verwacht. De volgende ochtend, als de trein stopt in Kirov, bijna duizend kilometer van Moskou, wordt ik wakker van het lawaai buiten de trein. Nieuwsgierig, steek ik mijn slaperige hoofd door het raam en zie een enorme menigte op het perron. Er is een soort geïmproviseerde markt gaande. De Mongolen zijn druk bezig om hun waar te slijten aan de lokale bevolking. Kleding, hoeden, ondergoed, handdoeken, bonbons, transistorradio's ....de meest uiteenlopende spullen liggen op het koude beton uitgestald. Later leer ik dat al deze goederen niet te koop zijn in de winkels van Kirov en, als toch het geval is, ze een stuk duurder zijn dan wat de Mongoolse handelsreizigers ervoor vragen.

Ik besluit om in de restauratiewagon te ontbijten. Dat betekent wel dat mijn coupé onbeheerd blijft, iets wat mij nogal zorgen baart, omdat ik ben gewaarschuwd dat er soms inbraken op deze trein plaatsvinden. Tot nu toe heb ik me geen moment onveilig gevoeld, maar voor de zekerheid vraag ik de Mongoolse treinbegeleidster om mijn coupé af te sluiten. Zij regeert over deze wagon en bezit als enige de sleutel.

Vodka en rap

Door de open deur waag ik een voorzichtige blik in de keuken. Hij zit eruit zoals ik al verwachtte, rommelig en vies. Maar ach, ik heb wel ergere keukens gezien. In het restaurant ga ik zitten aan een vrije tafel die met een smoezelig kleedje is gedekt. Ik bestel 2 gebakken eieren, wat brood en een kop koffie. "Geen koffie, alleen thee", zegt Valentije, die zo groot is als een beer, gekleed gaat in een smoezelige spijkerbroek en een overhemd met zweetplekken. Valentije is de manager en de enige kelner. Hij verkoopt ook bier, wodka, frisdrank, sigaretten en koekjes. Het ligt allemaal in een ordeloze hoop op een tafel naast een grote antieke kassa. Daarnaast staat een accu die met kale stroomdraden met een transistorradiootje is verbonden. De harde Amerikaanse rapmuziek die eruit dreunt, maakt het tafereeltje nogal surrealistisch. "Thee is prima", antwoord ik.

Ik besluit deze reis te nemen zoals hij komt, maar ben heimelijk blij met de blikjes voedsel die ik heb meegenomen. Als dit restaurant een culinaire ramp is, hoef ik tenminste niet van de honger om te komen.

Na afloop keer ik terug naar mijn coupé en vraag de treinbegeleidster om hem voor me te ontgrendelen. Ik open het raam en leun naar buiten. De frisse lucht doet me goed terwijl de wind mijn haren kamt. Het toendralandschap ziet er nog precies hetzelfde uit als enkele uren geleden, en zelfs als gisteren en eergisteren. Opeens hoor ik hoe iemand op mijn deur klopt. De treinbegeleidster en een andere jonge Mongoolse vrouw staan in het gangpad. In het Mongools, begeleid met handgebaren en uitgestoken vingers, legt de spoorwegdame uit dat deze Mongoolse voor de rest van het traject mijn reisgenoot zal zijn. Daar gaat mijn privacy. Maar ik reis nu eenmaal in een compartiment voor 2 personen, dus als deze dame me tot Ulaan Baatar vergezelt, dan zij het zo.

Winst

Sarangrelor heet ze, ze is 32 jaar en moeder van 2 kinderen. Ze reist regelmatig van Ulaan Baatar naar Moskou en Beijing. In elke stad koopt ze spullen, die ze onderweg verkoopt. Ik krijg de indruk dat ze een smokkelaar is, maar later zal blijken dat ze gewoon een hardwerkende zakenvrouw is. Mongolië is een arm land en er is geen werk voor haar. Met dit treinhandeltje verdient ze geld voor haarzelf en haar kinderen. Bij het volgende station zie ik haar aan het werk. Op het perron verkoopt ze tapijten, handdoeken en plafondlampen aan de lokale bevolking, die opnieuw massaal is toegestroomd. 20 minuten later, als de trein weer verder rijdt, komt ze terug naar onze coupé en telt ze haar opbrengst. Tevreden glimlacht ze. Dit was een winstgevende tussenstop.

Sinds Sarangrelor er is - ik struikel steeds over haar naam en noem haar al snel "Sara" - verloopt het leven in ons kleine wereldje steeds ordelijker en huiselijker. Opeens hebben we voldoende en regelmatig te eten en kan ik makkelijker aan fruit, koffie en drankjes komen. Alles wat niet in de restauratiewagon te krijgen is, koopt Sara op de stations voor me. De hele reis is het zonnig en warm. Ik was mezelf dagelijks bij het fonteintje in het toilet, maar zie uit naar een douche zodra ik in mijn hotel in Ulaan Baatar ben. Daar hoef ik echter niet op te wachten, want Sara regelt dat ik de douchecabine aan bord mag gebruiken. Die is normaal gesproken voorbehouden aan het treinpersoneel.

Controle

Op de 5e dag wordt het plotseling drukker en hectischer in de trein. Over enkele uren zullen we de plaats Naushki aan de Russisch - Mongoolse grens bereiken. De Mongolen sjouwen gehaast met zware dozen en tassen door het gangpad. Ze moeten hun koopwaar zoveel mogelijk over de coupés verdelen. Als ze te veel spullen in hun eigen coupé hebben, lopen ze het risico een boete te krijgen. Sara's mannen dragen een stuk of 10 zakken en dozen in onze coupé.

Nieuwsgierig en een beetje verwonderd zie ik hoe ze de inhoud zorgvuldig en met overduidelijke ervaring wegstoppen. Het zijn tientallen onderdelen voor auto's. Elk vrij plekje wordt benut. Aanvankelijk is het één grote chaos in mijn eerst zo keurig opgeruimde coupé, maar als ze klaar zijn, zie je nauwelijks dat ze langs zijn geweest. Nu zijn we klaar voor de inspectie van de Russische en Mongoolse douaniers. De beambten komen binnen, kijken vluchtig rond in onze coupé, werpen een blik op onze paspoorten en informeren bij Sara naar haar koopwaar. Ik versta ze niet omdat ze Mongools spreken, maar aan hun houding is me duidelijk dat zij en Sara elkaar goed kennen. Uit hun gebaren leid ik af dat er een overeenkomst wordt gesloten. Sara moet een 'boete' van 300$ betalen. Dat lijkt me redelijk veel , maar zodra de douaniers weg zijn, legt ze me uit dat de zogenaamde boete veel hoger had kunnen uitvallen. Ze heeft immers voor maar liefst 10 000$ aan auto-onderdelen bij zich.

De trein glijdt langzaam het station van Ulaan Baatar binnen. Dit was de langste treinreis die ik ooit heb gemaakt, en dat versterkt mijn besef dat ik naar een andere wereld ben gereisd. Ik heb de hele wereld afgereisd met de meest uiteenlopende vervoermiddelen, maar realiseer me na 6 dagen, 5 nachten en meer dan 6 300 km door Rusland en Mongolië dat zo'n langzame trein met zijn kleine ongemakken een heel bijzondere kwaliteit in zich draagt. Voor het eerst heb ik echt het gevoel dat ik heb gereisd. "Leuk om je reisgenoot te zijn geweest, Max", zegt Sara. Ze is zichtbaar opgewonden dat ze weer thuis is. Spoedig zal ze haar kinderen weer zien. " Vond ik ook", antwoord ik. "En bedankt dat je voor me hebt gezorgd". Ik wil de sleutel van mijn coupé aan haar teruggeven. "Nee", schudt ze haar hoofd, "zoiets moet je nooit afgeven. Hij zal je van pas komen in je volgende trein, naar Beijing".


=======================================================================================================

Fempje Lefebvre en Dakkie Vandekerckhove hebben ook met de trein gereisd. Een citaat van hun verslag :

" De grensovergang Rusland - Mongolië verliep moeizaam : we moesten 3,5 uur wachten aan de Russische grens, om daarna aan de Mongoolse grenspost hetzelfde scenario te herhalen. Vanuit Ulaan Baatar reisden we met de nachttrein naar de Chinese grens. Ook daar kostte het enkele uren, in een temperatuur van circa 35 graden C, om de grensformaliteiten te doorworstelen. Daarna ging het met een slaapbus richting Beijing.

Hoe regelden we onze tickets ? We boekten het via www.waytorussia.net
We betaalden 225 € voor het traject Moskou - Irkutsk en 125 € voor Irkutsk - Ulaan Baatar ( in tweede klasse). Voor die prijs kregen we een plaats in een 4-persoons coupé met voldoende ruimte om onze bagage op te bergen. De samovar zorgt voor warm water. Je kunt dus de hele tijd koffie, thee of andere warme dranken bereiden. We krijgen iedere dag een warme maaltijd. Die was niet veel zaaks, maar toch een aardige afwisseling tussen de koeken en noedels door. De 2 toiletten en wastafels per wagon bleven gedurende de reis relatief proper.

Mongolië vonden we het mooiste land. Niks is zaliger dan 3 dagen met de trein reizen...slapen, lezen, eten, babbelen...en dit allemaal terwijl je van het landschap geniet. En wat voor een landschap ! Bossen, bergen, steppe, rivieren, alles passeert de revu. De eindeloze natuur wordt nu en dan onderbroken door "Hans en Grietje-huisjes" die het landschap een aandoenlijke aanblik geven. Je voelt de afstand letterlijk voorbijglijden. De treinreis was weliswaar een belevenis."

===================================================================

P.S. - de prijzen zouden nu wat hoger liggen, maar ik vond hun ervaring de moeite waard + de info's ; verder, ga op hun site kijken, als je nog meer wilt weten.

Ik geef citaten van verschillende bronnen, gewoon om de info's eruit te halen en niet de prijzen, lengte traject of valuta omrekening. Alle deze moet je up-daten.
 
Laatst bewerkt:

Jeronimo

Member
Hey Gecko,

Ik heb even opgezocht hoeveel het ongeveer zou kosten via 'waytorussia'.
Van Moscou tot Ulaanbatar kost het 366 euro. En dan ben je 4 dagen onderweg (+misschien nog een dag om ergens te stoppen?) in 2de klasse. Dat lijkt me een redelijke prijs als daar eten, drinken en slaap accommodatie bij zit! En uit het citaat van Fempje Lefebvre en Dakkie Vandekerckhove kan ik opmaken dat 1ste klasse zeker niet nodig is. :)

Groetjes
Jeronimo
 

Gecko

Well-Known Member
Hi Jeronimo

Wacht even, het hoofdstuk over met de rein reizen is nog "by far" nog niet afgesloten; als het af is, dan kun je nog beslissen wat je gaat doen.

Ik heb nog een serieuze stapel infobronnen over treinreizen, over het land in het algemeen, nog versnipperde info's en sites. EN...nog veel verder te zoeken, want ik had 2 grote stapels reistijdschriften onder mijn bed moeten zetten, want ik heb geen plaats meer. Ik heb maar minder dan 50 cm tussen mijn bed en bergen boeken !:rolleyes:

Ik krijg constant kritiek dat een van deze dagen het huis gaat instorten....:p niet opletten, dan koop ik een tent en ik moet :mad: geen belastingen meer betalen !

Zo. Tot mails,

Groetjes:)
Gecko
 

Gecko

Well-Known Member
Hi Globetrotter

Ineens krijg ik een idee : het zou misschien niet slecht zijn als je iets zou kennen over de "etiquette" in Mongolië, Rusland en, als je van plan bent tot in Beijing te gaan, in China ook.

De "locals"reageren zeer positief als ze zien dat je ook iets van hun omgangsvormen kent ( eigen ervaring in bijna gans Azië). Ze "bloeien", je krijgt meer gedaan dan je denkt en gratis "bescherming" tegen dieven, oplichters, en. Je wordt hun gast en dit zegt genoeg.

Nu, een paar woorden in hun taal is ook welkom, maar iedereen beseft dat je niet vloeiend Russisch kunt praten, en ook Mongools en Chinees niet. Laat staan 3 verschillende schrijfwijzen :rolleyes:

Wat denk je ?

Groetjes:)
Gecko

P.S. - wat ik vandaag begonnen ben, het is al gedaan ( het artikel over "Trans - Mongolië Express").
 

Gecko

Well-Known Member
Vandaag, even de Trans-Mongolië Express met rust laten, is er info over de ger; in samenwerking met Azië Reismagazine, gaat je in een ger overnachten. Dus : "Welkom in de ger "

" Om hout voor het geraamte van de tenten te kopen, moet Bolto steeds verder reizen. "Hier in de buurt zijn alle bomen al gekapt. Daar maken ze in China eetstokjes van. En die gooien ze na één keer gebruiken weg".

Bolto is verontwaardigd, bezorgd en moe als hij na uren rijden de honderden stokken uit zijn Russische minibus laadt. We staan voor zijn enorme witte ger aan de voet van het Khangai gebergte. Bolto is de tentenmaker van het dorpje Bat-Ulzi in Centraal-Mongolië. Hij zet de laatste palen rechtop tegen een houten schuurtje. "Zo, nu gaan we suutei tsai drinken."

Binnen zit de hele familie om dampende koppen thee, het enige Mongoolse drankje zonder alcohol. Het is een vreemde combinatie van heet water, paardenmelk, boter, rijst, heel veel zout en een beetje thee. Bolto's vader (80) is blij met de meegebrachte wodka en biedt me als welkom zijn snuiftabak aan.

Bolto stelt de anderen voor : zijn moeder van 73, zijn vrouw Suvta, zijn zoontjes Epa van 4 en Ono van 2. Bolto is de jongste zoon en in Mongolië is het gebruikelijk dat die zich over de ouders ontfermt. ( N.B. - gebruik van toepassing in heel Azië, trouwens, maar ook in Oost-Europa - Gecko). Oma zet het tafeltje vol met gedroogde yoghurt, gefermenteerde kaas en gefrituurd deeg, waar dikke lagen boter op moeten. "Neem maar flink", zeggen ze, "het wordt gauw winter."

Opa gunt zich geen rust en gaat buiten de stokken schaven. Suvta zet ze daarna in de oranje verf. " We gaan deze week het houtwerk voor 4 grote tenten maken, " zegt Bolto. "De stokken die het tentdoek dragen, de gevlochten wand, de deurconstructie, de ronde opening, waar de pijp van de oven uitsteekt, en de palen in het midden." Bolto verkoopt de geraamtes in Ulaan Bataar, de hoofdstad, op 12 uren rijden van Bat-Ulzi. Een handelaar verkoopt het geheel met bedekking en het schapenwol voor de wanden. "We moeten deze week hard werken en alles snel verkopen. Als het straks winter is, kan ik Ulaan Baatar niet meer bereiken ".

In de ger is het lekker warm. Oma heeft het houtvuur onder de wok flink opgestookt. We slurpen haar soep van zelfgemaakte noedels en grote stukken schapenvlees. Bolto tovert een kan airag tevoorschijn. Opa drinkt de gefermenteerde en licht alcoholische paardenmelk alsof het water is. Dan kleedt hij zich goed aan om op zoek te gaan naar zijn koeien die ergens in de heuvels grazen. De oude man loopt stram, maar eenmaal te paard verandert hij in een jonge vent. Razendsnel verdwijnt hij in de heuvels. Bolto vertelt dat zijn vader pas na zijn pensioen - hij was dorpshoofd - beesten is gaan houden. Geiten, yaks,schapen, koeien en paarden. Na twee opeenvolgende extreme winters ( - 50 graden C ), waarin bijna 20% van de Mongoolse veestapel stierf, heeft hij nog maar één paard, 3 koeien en 3 kalveren over.

Opa is teruggekeerd met de koeien en nu komt oma in actie. Ze schiet in haar blauwe del, de traditionele, lange Mongoolse mantel, pakt haar emmer en krukje en loopt in het weidse land naar drie kalveren binnen een provisorische omheining. Ze laat de jonkies bij de moeder drinken, melkt de emmer vol en laat dan de kalveren de restjes in de uiers opmaken.

Een blik in het leven van de Mongolen : http://www.youtube.com/watch?v=ZGAo2UWsOOU




De volgende dag is Suvta al voor dag en dauw motieven op de stokken aan het schilderen. De gisteren opgebrachte oranje verf blijkt slechts een onderlaag. Ze heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt met ingewikkelde en veelkleurige decoraties. "Tegenwoordig is een goedgebouwde ger alleen niet meer goed genoeg. Hij moet van binnen ook fraai zijn. Het kost wel wat meer tijd, maar ja".

Bolto is een mooie. Hij haalt met de auto stokken die al op maat gemaakt zijn en laat zijn bejaarde pa ze mooi rondmaken. Zijn vrouw werkt dagenlang meer dan 12 uren per dag, slechts onderbroken door een snelle hap en korte theepauze. Zijn moeder kookt, melkt en probeert de kleinzonen in toom te houden. En Bolto ? Bolto kijkt eens ingewikkeld naar zijn lekke band, doet een middagdutje en drinkt wodka bij vrienden.

Bat-Ulzi is niet meer dan een verzameling gers tegen de kou beschermd door houten planken. Veel families kiezen voor de vrijheid buiten het dorp. Om de paar kilometer staan er een paar gers als grote witte paddenstoelen in een verder groen landschap. Eromheen, het vee, stapels hout, een verroeste melkbus, een houten kar. Soms een satellietschotel. Het is niet verstandig de tenten zonder stevige stok te benaderen. Nog beter is te wachten tot een nomade je vanuit de verte opmerkt en uitnodigt. Mongoolse honden blaffen namelijk niet. Maar eenmaal binnen wacht de gastvrijheid in de vorm van paardenmelk, zoute thee en schapenvlees.

Een paar kilometer buiten Bat-Ulzi blijkt dat vissen dol zijn op levende sprinkhanen. Binnen een kwartier haal ik 2 forse exemplaren uit de ijskoude rivier. Een schapenhoeder op een paard vindt gegrilde vis zonder wodka maar niets. Hij haalt een fles nermalike, volgens grootmoederrecept gemaakt van yoghurt gedistilleerde wodka. Bij thuiskomst ruikt oma dat ik nieuwe vrienden gemaakt heb.

De volgende dag wil Bolto naar Tovkhon Khiid, het klooster van het land van de gelukkige eenzaamheid. Dit boeddhistische tempelcomplex ligt op een paar uurtjes rijden van Bat-Ulzi. Suvta moet schilderen en Ono eten, maar Epa, een bevriend stel met kinderen en 2 politieagenten gaan wel mee.

Een weg is er niet, dus trekken we zelf een spoor door het glooiend landschap. Het land van de blauwe luchten doet zijn naam eer aan. Boven ons cirkelen roofvogels en aasgieren. Overal liggen skeletten van Mongolië's kostbaarste bezit. Achtervolgd door een stofwolk dendert een ruiter te paard een heuvel af. Hij rijdt lachend een tijdje met ons op, zwaait en buigt af naar een grazende kudde yaks. Bij een groepje tenten probeert een man een dood schaap van zijn vacht te ontdoen. De politiemannen zijn niet vies van airag. Zonder blikken of blozen zijn ze al halverwege de jerrycan. Ze zijn de enige agenten die Bat-Ulzi telt. "Maar we hebben vandaag gewoon dienst, hoor". We zijn tientallen kilometers van Bat-Ulzi verwijderd en de agenten hebben geen communicatiemiddelen.

Aan de voet van een berg, verscholen in een bos, staat het klooster. Het complex is na het vertrek van de Russen gerenoveerd. Tot in 1990 hebben de Sovjets alles in het werk gesteld het boeddhisme in Mongolië te termineren. Kloosters werden vernield, bijna 30 000 monniken vermoord. Net als veel Mongolen van hun generatie, weten Bolto en zijn vrienden niet veel meer van de religieuze rituelen. Op de top van de berg lopen ze in de verkeerde richting om de ovoo, een stapel stenen en stokken. Tussen de stenen zijn blauwe sjaals en gebedsvlaggetjes gestopt. Er liggen geschenken. Van lege wodkaflessen en geld tot oude auto-onderdelen. Op vrijwel elke heuveltop in Mongolië staat een ovoo. Eeuwenoude overblijfselen van begrafenisculten. Later naadloos ingepast in het sjamanisme en boeddhisme. En reuzehandig als bewegwijzering. Vanaf de plek waar Zanzabar, de stichter van het klooster, honderden jaren geleden mediteerde, kijken we ademloos over de bossen en de bergen van Khangai.

Op de terugweg gaan we bij Bolto's oude schoolvriend op bezoek. Zijn kamp is kilometers verwijderd van andere nomaden. Hij is blij ons te zien en we hebben mazzel. Hoewel de Marmota sibirica, de Mongoolse reuzemarmot, al in winterslaap hoort te zijn, heeft hij er vandaag toch nog 3 geschoten. Zijn vrouw zet een klaargemaakte marmot op tafel en natuurlijk airag en zelfgestookte wodka. Sinds 2004 mag er niet meer op deze bedreigde dieren gejaagd worden, hoor ik pas weken later. En ook dat de vlooien die ze meedragen elk jaar voor een uitbraak van zwarte pest zorgen.

Het begint af te schemeren en het is nog uren rijden naar Bat-Ulzi, maar Bolto en co. maken nog geen aanstalten. Eerst nog schieten op een paal, een wedstrijdje houthakken en wat andere spelletjes die allemaal worden afgesloten met een paar goede slokken wodka. Als we afscheid nemen en door donker Mongolië crossen, blaast de ijskoude wind door de gaten en kieren van de oude minibus. Midden in de nacht arriveren we in Bat-Ulzi. Oma heeft zich zorgen gemaakt en is blij ons te zien. Ze omcirkelt met brandend wierook het portret van de Dalai Lama en doet hetzelfde bij onze hoofden.

Als Bolto de volgende dag zijn roes heeft uitgeslapen, staan 4 complete gers klaar om vervoerd te worden naar Ulaan Baatar. Suvta, opa en oma zijn bekaf. Bolto staat er een beetje beteuterd bij. Wie is hier eigenlijk de tentenmaker van Bat-Ulzi ? "
 
Laatst bewerkt:

Gecko

Well-Known Member
" Spirituele reizen - Mongolië : Paardentocht naar de hemelgoden

Een kudde kleine Mongolische paarden stuift over de felgroene steppe, een grote stofwolk in haar kielzog. Vanuit de verte is duidelijk te zien dat hun ruiters, een groepje plaatselijk nomaden en westerlingen, op hun weg zijn naar een verzameling witte gers die zich tegen de strakblauwe hemel aftekent. Het betreft deelnemers aan een bijzondere paardentocht van een kleine 2 weken en een kleine 200 km, onder leiding van de Amerikaanse avonturier Joshua Handler. De kleine groep is hier om ondergedompeld te worden in de overweldigende natuur van Mongolië, een combinatie van grenzeloze vlakten en ongenaakbare bergen als de Khangai en Altaj.

Maar ook om zich te verdiepen in de spiritualiteit van haar nomadische bewoners : mensen met een diepe connectie met de aarde en de natuur. De meerderheid van de Mongolen is boeddhistisch - tempels zijn op de steppe de enige bouwwerken van betekenis - maar de oudere sjamanentradities zijn nog springlevend. Zo vind je op veel hoge plaatsen in Mongolië nog ovoos, hoopjes stenen en hout die worden gebruikt om de bergen en de hemel te vereren. Reizigers trekken er enkele malen omheen en leggen kleine offerandes als snoep of melk neer om hun doortocht te zegenen. Aan het einde van de zomer vinden bij de ovoos grote ceremonies plaats om met dans, gebeden en voedsel de hemelgod te vereren.

"Voor vele Mongolen is het de normaalste zaak van de wereld dat ze de hemel aanbidden, bij een sjamaan aankloppen voor persoonlijk advies én de dagelijkse boeddhistische rituelen volgen", zegt Joshua. "Veel westerlingen moeten echter even omschakelen om dat te begrijpen". Deelnemers aan Joshua's paardentocht wordt niet alleen een uniek inkijkje in de spiritualiteit van de Mongolen gegund, maar gaan zelf ook op een innerlijke reis.

Meditatiesessies vormen een belangrijk onderdeel van de paardentocht, evenals de dream circle. Elke avond gaat iedereen in een cirkel onder de blote hemel liggen in de overtuiging zo een energieveld voor elkaars dromen te creëren. In de ochtend deelt iedereen zijn dromen met elkaar. "Zo wordt duidelijk dat de wereld van onze dromen net zo echt is als de wereld waarin we overdag leven. En wordt ons leven een rijkere ervaring".

* site : www.stepintoyourselfexpeditions.com

- check ook de Mongoolse paardentochten op : www.timeout-reizen.nl



Bron : Columbus Reismagazine.
 

Gecko

Well-Known Member
"Wat kost een goede vrouw ?

Huwen voor de liefde ? Zo zijn we niet getrouwd !

Op veel plaatsen op de wereld - en met name in Azië en Afrika - is het huwelijk nog steeds een al dan niet omstreden zakelijke transactie. Niet meer, niets minder. "Columbus" brengt de opvallendste items op het cadeaulijstje in kaart.

Mongolië - Opleidingen

Onder de nomaden van Mongolië is het traditie paarden, kussens en kleding als bruidsschat aan de dochter mee te geven. Bij succesvolle families begint dit echter te veranderen. Zij zien meer in een goede opleiding voor de vrouw des huizes terwijl de man vee hoedt of het familiebedrijf runt. Met als gevolg dat er in Mongolië inmiddels meer hoog opgeleide vrouwen dan mannen zijn. Veel vrouwen nemen zelfs liever een hoog opgeleide minnaar dan te trouwen met een man die nooit heeft gestudeerd. "


Bron : Columbus Reismagazine.

=========================================

* ...en zo begint het : http://www.youtube.com/watch?v=_poUrRYWGMw


en de moderne Mongolen : http://www.youtube.com/watch?v=Jw0Wt-M8xw4
 

Gecko

Well-Known Member
" Op survivaltocht met een ex-legerofficier

....tijd om op zoek te gaan naar nieuwe thrills. Dat is de taak die de Britse reisorganisatie "High and Wild" zich heeft gesteld. "Hoe gekker, hoe beter", klinkt het devies.

" Ik heb een onverzadigbare drang naar verre landen en vreemde culturen én ik wil continu mijn fysieke en psychische grenzen verleggen", legt oprichter Nigel Gifford uit.
Dit constante verlangen naar nieuwe uitdagingen werd hem met de paplepel ingegoten - zijn vader was zeeman en was op zijn 21e al 2 keer de wereld rond gevaren.

Nigel trainde lange tijd speciale legereenheden in overlevingstechnieken. Tegenwoordig bedenkt hij voor " High and Wild" de meest onmogelijke reizen en probeert hij alle adventures natuurlijk eerst zelf. "Daarbij stel ik mijzelf steevast de vraag : hoe kan deze trip iemands leven veranderen of zelfs compleet maken ? "

Persoonlijke favoriet : de Djzengis Khan Warrior Training op de steppen van Mongolië. Hierbij leef je ruim een week als een strijder in de tijd van Dzjengis Khan, inclusief traditionele kleding, meerdaagse ruitertochten, boogschieten, sjamaanrituelen en militaire tactieken.

"High and Wild" zorgt dat er altijd een onzichtbare 'veilige haven' in de buurt is en op afstand staan helikopters klaar voor directe evacuatie.

De Djzengis Khan Warrior Training kost 3 048 €, exclusief vliegtickets "



Bron : Columbus Reismagazine.




Sites : [DLMURL]http://www.highandwild.co.uk/Mongolia-Adventure-Holiday.htm[/DLMURL]

of

Nomads Tours
 
Laatst bewerkt door een moderator:

Gecko

Well-Known Member
...en je bent nog eens te paard geweest, maar nu krijg je iemand anders z'n ervaring :

" Te paard over groene steppen - de onvoorstelbare leegte van Mongolië

Acht eeuwen geleden bereikte het Mongoolse rijk van Dzjengis Khan zijn hoogtepunt. Tegenwoordig is dat moeilijk voor te stellen als je door het ruige, maar schilderachtige Mongolië reist

Mijn eerste indrukken van Mongolië deed ik op vanuit een treinraampje. Ik reed dwars door Azië met de "Trans-Siberië Express" , de trein van Moskou naar Peking. Na de claustrofobische wouden van Siberië, ervoer ik de weidse Mongoolse steppen als een ware openbaring. Het leek wel of de trein een schip was dat door een zee van golvend gras voer. Mongolië zag eruit als een leeg, wild gebied aan de rand van de wereld.

* Leegte

Het land is ongeveer even groot als West-Europa, maar er wonen nog geen 3 miljoen mensen. Het land is ongeveer even groot als West-Europa, maar er wonen nog geen 3 miljoen mensen. Hoewel Mongolië ooit over het op één na grootste wereldrijk uit de geschiedenis regeerde, weten veel mensen tegenwoordig niet eens waar het land ligt. Kilometer na kilometer reed mijn trein door het landschap zonder dat er iets te zien was : geen steden, wegen, akkers of mensen. Hier en daar zag ik soms een groepje ronde tenten, zogeheten gers, die op raadselachtige wijze als paddenstoelen uit de ongerepte grassteppe waren geschoten. En ik zag 3 ruiters, erfgenamen van Dzjengis Khan. Hun silhouetten staken scherp af tegen de horizon, terwijl ze onverschillig neerkeken op de voorbijrijdende trein. Ze lieten hun rijdieren rechtsomkeert maken en galoppeerden weg, terug naar hun eigen oude wereld.

* Verovering

Pas jaren later ging ik terug. In de tussentijd bezocht ik allerlei andere landen en gebieden in Azië, maar ik bleef warme herinneringen koesteren aan Mongolië. Vreemd genoeg speelde dat lege gebied dat mijn hart gestolen had een grote rol in de geschiedenis van bijna ieder land waar ik kwam. Binnenvallende nomaden zijn een steeds terugkerend thema in de annalen van bijna ieder Aziatisch land. China bouwde duizenden kilometers muur en vestingwerken om de nomaden buiten de deur te houden. Rusland probeert zijn nationale karakter nog altijd te verklaren uit de eeuwenlange Tartaarse overheersing. Een van de belangrijkste dynastieën uit de Indiase geschiedenis, de Moguls, stamde af van binnenvallende nomaden. Hun naam was een verbastering van het woord Mongool.

In de 13e eeuw bereikten de Mongoolse horden het hoogtepunt van hun macht onder hun briljante aanvoerder Dzjengis Khan. In nog geen 20 jaar wisten ze een wereldrijk te veroveren dat zich uitstrekte van de Stille Oceaan tot aan de Middellandse Zee en dat 200 jaar zou standhouden. Toen het uiteindelijk ineenstortte, een lot dat alle wereldrijken beschoren is, werd Mongolië als het ware door de geschiedenis vergeten. De Mongoolse ruiters keerden terug naar huis, om nooit meer van zich te laten horen.

* Te paard

Toen ik eindelijk in Mongolië terugkwam, reisde ik te paard het hele land door. Het was een 1 600 km lange tocht van het westelijk gelegen Bayan-Olgiy tot Bayan-Ovoo, de vermeende geboorteplaats van Dzjengis Khan in het oosten. Ik trad in de voetsporen van de Vlaamse monnik Willem van Rubroec, een middeleeuwse missionaris en wellicht ook spion, die in 1253, toen het Mongoolse Rijk het hoogtepunt van zijn macht had bereikt, als gezant naar het hof van de grote Khan werd gezonden. Ik maakte de tocht met alleen een tolk als reisgenoot. Verder maakte ik gebruik van plaatselijke gidsen en wisselde ik onderweg van paard, net als de ruiters van de grote Khan 800 jaar geleden.
Alleen schapen en wolkenschaduwen bewogen zich over het ongerepte land, dat zich in oneindige grasvlakten uitstrekte. De leegte was onvoorstelbaar. In Mongolië maakt alleen de hemel, met zijn altijd veranderende wolkenlucht, een drukke en overbevolkte indruk.
En wat de Mongoolse horden betreft : zij blijken te bestaan uit schuchtere, vriendelijke en gastvrije herders. De meest gevreesde veroveraars uit de wereldgeschiedenis waren ofwel milder geworden, of de geschiedschrijvers, afkomstig uit landen die door de Mongolen onder de voet werden gelopen, hadden een vals beeld van hen geschetst. Overal in Mongolië werd ik hartelijk ontvangen en nodigden volkomen vreemden me uit voor het eten. Zelf vonden ze hun gulheid de normaalste zaak van de wereld.

* Ulaan Baatar

Vooral een avond in Arhangay kan ik mij nog goed herinneren. Ik zat in een ger en genoot van mijn avondeten : schapenvlees en thee met veel melk. Het gesprek kwam op de vreemde gewoonten in de hoofdstad Ulaan Baatar, waar de mensen een dubieus leven leidden : ze woonden er in huizen en verdienden salarissen. Een van de buren had onlangs een man ontmoet die Ulaan Baatar bezocht had, een voor deze plattelandsbewoners uiterst exotische reisbestemming. Hij vertelde dat er allerlei rare dingen te zien waren geweest - gebouwen, auto's, straten - maar dat niets hem zo getroffen had als een stalletje op het stadsplein, waar een man hete thee verkocht.

Mijn disgenoten vielen stil van verbazing. Daar hadden ze nog nooit van gehoord. Het aanbieden van thee is de eerste, vanzelfsprekende stap in het rituele gastrecht, dat centraal staat in de cultuur van de nomade. Thee wordt gratis aan iedere bezoeker aangeboden, of het nou een oude bekende is of een volslagen vreemde. Hoofdschuddend mijmeren ze over een wereld die zo barbaars was dat mensen geld vroegen voor thee. Dat krijg je nou in die steden, mompelden ze. Inmiddels gewend aan de vrijheden en geneugten van het nomadenbestaan, gaf ik ze groot gelijk. "


Bron : National Geographic Traveller

Auteur ; Stanley Stewart *

Hij is de auteur van het boek " In het rijk van Dzjengis Khan " en van "Frontiers of Heaven, a journey to the end of China".
 
Laatst bewerkt:

Gecko

Well-Known Member
...en nog iemand die op Mongolië "verliefd" is geraakt :

"* Piet in Mongolië

Piet Nelissen is, op zijn zachts uitgedrukt, een passionele fietser. 2 jaar lang draaide hij onvermoeibaar de trappers rond, van de Tibetaanse hoogvlaktes tot de Mekong-delta. Op weg naar huis verkende hij de steppes van Mongolië.

"Mijn tent is mijn thuis en ik kampeer dolgraag. Het dunbevolkte Mongolië met zijn eindeloze groene grasvelden is hiervoor perfect. Het binnenland wordt bevolkt door nomaden en grondbezit behoort niet tot hun cultuur. Hier hoeft men niet te vrezen voor toestanden waarbij met rieken bewapende boeren je van "hun" stuk grond willen verdrijven. Meestal kampeerde ik uit de buurt van mensen maar soms ook dicht bij een huis of ger en vaak werd ik dan spontaan uitgenodigd voor het eten of om de nacht binnen te brengen.Kortom, Mongolen zijn een gastvrij volk. De dorpen zijn goed om inkopen te doen maar ook voor de rest beter te mijden. Er hangt geen aangename sfeer en regelmatig bots je er op dronken mannen.

Over de Mongoolse wegen kun je een boek schrijven. Eigenlijk zou je beter over sporen schrijven want het wegennet is grotendeels spontaan ontstaan. Waar men rijdt, ontstaat een weg van platgereden grond, zand, modder of keien. Als ik een gemiddelde snelheid van 10 km/uur haalde, sprak ik al van een goede weg. Ik heb van die momenten gehad dat de wereld om me heen zo onwezenlijk prachtig was en de kleurentinten zo perfect dat ik me supergoed voelde. Vooral rond het Khövsgöl Nuur-meer is het schitterend.

In Tsagaannuur nam ik een gids onder de arm om het Tsaatanvolk in het uiterste noorden van Mongolië te bezoeken. Het gebied van deze traditionele nomadenstam is heel mooi maar moeilijk bereikbaar. In Tsagaannuur moest ik de fiets achterwege laten en te paard verder reizen. Deze keer had ik geen makke, oude toeristenknol, maar een heus Mongolenpaard. 3 dagen door zwaar terrein met veel diepe modder, bergen, dicht struikgewas en moerassige taiga waren geen probleem voor mijn rijdier, helaas wel voor mijn zitvlak. Nog een ander ongemaak waren de duizenden muggen, ook al omdat ik mijn muggenzalf vergeten was. Het bezoek aan het kamp van de Tsaatan was zeer boeiend. Het zijn mensen van Tuvaanse oorsprong die in de meest onherbergzame gebieden van noordelijk Mongolië leven. Voor hun voeding en transport zijn deze nomaden aangewezen op hun rendieren. De mannen gaan soms maandenlang met hun dieren en honden op jacht, vooral op zoek naar vlees en pelzen van wolven en beren. In de kampen leven ze als indianen in tipi's. Ze zijn er allerminst in geïnteresseerd hun traditionele levensstijl op te geven en dat verdient alle respect. Hun grootste probleem vormt de Russische grens, die ze niet mogen oversteken. Dankzij een Deense antropologe, die al een half jaar met dit volk samenleefde om hun godsdienst - het sjamanisme - te bestuderen, heb ik veel opgestoken over hun cultuur ".
 
Laatst bewerkt:
World Nomads Travel Insurance
Bovenaan